I don't know who you are
But you seem very nice
So will you talk to me
Have you been here before
Well, you sure picked a day
They think I'm crazy

Niet zomaar ineens, want het gebeurt nog bijna elke dag, maar toch was het anders, vandaag, dat ik aan je dacht. Aan jou. Jij. Aan wie ik dacht toen ik dit blog begon. Met een nieuwe start, omdat ik wist dat jij niet meer terug zou komen. Jij mijn vrouw en ik jouw vrouw. Het zal niet gebeuren, nooit en dat is goed. Want ik ben verder gegaan of terug. Het is maar hoe je het bekijkt. Maar ik dacht aan je vandaag en ik bedacht me vandaag dat ik het erg fijn zou vinden als ik zou weten hoe het met jou gaat.

 

Dus hoe gaat het met je lief?

Ik ben 22 en mijn leven is voorbij.

 

Het is maanden geleden dat ik er was. Het ging goed en ineens was het weer fout. Ineens was het voorbij en zat ik weer maanden vast in mijn cel. Mijn eigen werelden. Afgesloten van alles wat die scheidslijn tussen realiteit en fantasie kan verstoren. Verstopt in mijn eigen gedachten.

 

Ik ben nu thuis, al weet ik niet of ik dit nog thuis kan noemen. Ik raak vervreemd van alles wat ooit thuis was. Iedereen is hartelijk en blij om mij te zien. Ik smelt en kan niet meer stoppen met janken, zodra ik Eva weer kan vasthouden, maar ook zij voelt dat het vreemd is. Ze is blij mij te zien, maar ze snapt het niet. Hoe moet ik dat uitleggen aan haar?

 

Ik lig nu in bed maar ik kan niet slapen. Te veel drukte, terwijl iedereen slaapt. Jetske ligt naast me. Ze is er nog steeds, ondanks alles. Ze laat me niet in de steek en ik probeer haar niet los te laten. Ik probeer te blijven en ik ben er nog, maar toch ...

 

Ik denk dat we nu toch echt wel kunnen zeggen: mijn leven is voorbij.

 

Ik hou van vrouwen en ik hou ook zeker van naakte vrouwen, maar ik hou niet van de vrouwen in de playboy. Ze zijn niet mooi. Ze zijn nep en er is niks opwindends aan de vrouwen in de playboy. Als aliens op de aarde zouden komen en eerst een playboy zien voordat ze echte vrouwen zouden zien, dan zouden ze denken dat er nog een derde geslacht moet zijn. Waarom bestaat de playboy eigenlijk?

 

Op de afdeling was een jongen erachter gekomen dat ik dus op vrouwen val en blijkbaar wilde hij dat laten merken aan mij. Hij had nog een playboy liggen op zijn kamer en gaf die aan mij. Ik mocht hem lenen dus blijkbaar wil hij hem weer terug. Ik was wel nieuwsgierig want eerlijk gezegd had ik nog nooit een playboy gezien. Het is ook de laatste playboy die ik ooit heb gezien waarschijnlijk. Ik heb hem zijn playboy snel weer teruggegeven.

 

Waarom vinden mannen de playboy geil?

Terwijl ik dit schrijf, lig je hier naast me. Je weet niet dat ik het schrijf. Je ligt op je buik te lezen. Ik zie je rug, je billen, je benen en ik geniet er van. Jij bent zo mooi en het is zo vertrouwd.

 

4 jaar geleden is het begonnen en dat is de helft van de tijd dat ik je al ken. Je bent een deel van mijn leven geworden, waar ik allang niet meer buiten kan. Ik kan mij geen leven zonder jou meer voorstellen. In 4 jaar is heel veel gebeurd en van alles veranderd en allebei weten we dat het mooiste van 4 jaar geleden, er nu niet meer is. Zoveel is veranderd, maar 1 ding veranderd echt nooit.

 

Dank je wel dat je een deel van mijn leven bent Jetske en ik hou echt ongelooflijk veel van jou ...

Soms gaat het goed. Soms wat korter. Soms wat langer. Als het langer goed gaat krijg ik vertrouwen in mijzelf. Meestal blijkt dat onterecht. Soms is het niet duidelijk waarom het ineens fout gaan. Maar soms wel. Nu wel ...  

 

Ik liet je te dichtbij komen ...

 

Sorry. Ik leer het denk ik nooit

Het is de laatste dag, want vanavond moet ik weer weg. Een laatste kans om samen te zijn. Een heerlijke dag, samen met jullie. Weer zo'n heerlijk dag samen met jou en met haar. Samen wat eten en dan breng ik haar naar bed. Afscheid nemen van haar met tranen, want ik zal haar weer missen. Van jou neem ik nog geen afscheid, want je brengt mij nog even naar huis. Thuis zeg je dat je me wel even zal helpen met inpakken. Het is overduidelijk dat je niet weg wilt. Is het overduidelijk dat ik het niet erg vind?

 

Het inpakken is zo gedaan en er is nu niks meer te doen. Maar jij gaat nog niet weg. Jij wil blijven. Nog een uurtje en dan moet ik echt gaan. Nog één uurtje samen. We hebben niks meer te doen en we liggen op bed. Jou armen om mij heen. Mijn armen om jou heen. Zo heerlijk. Zo bekend. Zo vertrouwd. Maar ook zo moeilijk, want het is toch vriendschap en niks meer? "Ik hou zoveel van je Effi", zeg je zachtjes. Vlinders breken los. Zinderingen door mijn hele lichaam. "Ik ook van jou lief", zeg ik, misschien nog wel zachter dan jij. Maar je hoort het en je zoekt mijn mond, je lippen raken mijn lippen en we versmelten in een lange zoen ...

 

Ik hou ook heel veel van jou Jetske ...

De vraag wordt vaak gesteld. Meestal achteloos en vaak heb ik de indruk dat mensen het antwoord niet eens echt willen horen. Meestal zeg ik ook gewoon dat het goed gaat, ook als dat niet zo is, want als je zegt dat het niet goed gaat, dan schrik je mensen af, heb ik gemerkt.

 

Maar soms vragen mensen ook "Hoe voel je je?". Die vraag is veel lastiger te beantwoorden. Want het antwoord op de vraag hoe gaat het kent twee mogelijke antwoorden: goed of slecht. Misschien nog een derde wat er een beetje tussenin zit: "Gaat wel". Maar als mensen vragen hoe voel je je, dan moet ik altijd goed nadenken. Ik heb de neiging om dingen te zeggen die wel kloppen en ook waar zijn, maar misschien niet altijd even handig.

 

Ik was dit weekend weer eens thuis en vanmiddag sprak ik mijn oude buurvrouw. Ze woont een paar verdiepingen lager en woont daar al zolang ik daar ook weet. Ze is in leeftijd dus oud. Hoe oud precies weet ik niet, maar ik denk dat ze wel al in de 80 is. Ze kent mij goed en weet van al mijn problemen. Ik vind het altijd prettig om even met haar te praten en als zij vraagt "hoe gaat het met je" weet ik ook dat ze het echt wil weten. Dat ze oprecht geinteresseerd is in mij. En ze vraagt het ook altijd. Nou ja, bijna altijd. Want vanmiddag vroeg ze dus "Hoe voel je je". Ik dacht even na wat het meest prominente gevoel is wat ik op dit moment heb en voordat ik het doorhad zei ik "geil", waarna ze begon te giegelen en zei dat dat voor haar een tijd geleden was en dat ik er van moest genieten.

 

 

Ik heb er zin in, soms. Nu. Met jou.

 

Soms als je weer even dichtbij bent en gelukkig ben je nog vaak dichtbij, dan wil ik je gewoon. Het is zo vertrouwd. Ik ken elk plekje op je lichaam en soms ineens wil ik al die plekje weer opnieuw leren kennen. Keer op keer weer. Nu ineens wil ik al die plekjes weer innemen, bezitten en beminnen. Je bent zo godvergeten sexy en ik ben zo godvergeten geil.

 

Ik mis het, seks. Ik wil het. Ik wil jou. Kom je?

De ochtend is vroeg en mooi. De geledenheid is onverwacht. Ik had niet gedacht dat het nog zou kunnen, maar de perfecte nazomer laat mij niet in de steek. Het is zelfs nog mooier dan de zomer zelf. Ik wil het echt heel graag.

 

Zij weet wat ik wil. Ze voelt het aan denk ik, want zij kent mij als niemand anders. Maar misschien weet ze het ook omdat ik het er telkens weer over heb. Ze was bij mij een paar dagen eerder en we wisten allebei dat het weer het zou toelaten. Alleen denk ik er verder niet aan. Ik had het misschien al los gelaten tot zij ineens zegt: Zullen we donderdag anders met z'n drieetjes naar het strand gaan? Magisch.

 

Ze komen me halen, in de loop van de ochtend, maar ik kan haast niet wachten en dus ben ik al achterlijk vroeg wakker. Achterlijk vroeg sta ik onder de douche en maak ik mij klaar voor hun. Veel en veel te vroeg ben ik klaar en wacht ik tot ze komen. Ik heb een hekel aan wachten, maar het is mijn eigen schuld. Dan had ik maar moeten blijven slapen.

 

Het strand is geweldig, het weer is geweldig. Het water is geweldig. Zij is geweldig. Eén dagje met z'n drieen, alsof ons gezinnetje gewoon bestaat. Heerlijk liggen in de zon, maar ook spelen in het zand met Eva. Hand in hand met Jetske in de waterlijn, terwijl Eva zich vermaakt met een ander kindje. Hand in hand, ja, ze laat me niet los. Ze laat me niet gaan. Het is voorbij, maar nooit afgelopen. Onvoorwaardelijke liefde voor altijd. Nee dat is het niet meer, maar even voor een dag lijkt het weer zo te zijn.

 

Het was een geweldige dag.